uzun zamandır 'uzun zamandır'la başlayan cümleler kurmadığımı farketmişken ve bunu fark etmenin bile rutinden çıkma isteği olduğunu anlamışken birden ayaklarımda ılık bir hava hissettim ve bu ayaklarımdan tüm vücuduma yayıldı.şu zamana kadar vücuduma ve ruhuma bu kadar hızla yayılan her şey o kadar habis tümörlerdi ki bu yayılış beni sersemletmişti.tabi ki başta bunun bir hastalık olduğunu düşündüm her ilkel ve cahil insan gibi fakat o içini ve düşünü asla göremeyeceğim bir ninja gibi birden ortaya çıktı ve ruhumu öptü.insanların 24'e oradan da 60 a falan bölerek tanımlamaya çalıştıkları zaman dilimi içerisinde o kadar kısaydı ki bu öpüş aslında.ruhum durdu,bedenim bu duruşu anlamadı fakat soracak kimsesi de yoktu.aynı anda yerde bir kabak çekirdeği kabuğu gördüler ve birleştiler.ruhum gülüyordu...
