Sahipsiz masallar da yazarım inanmasan da

O'na yazdığım her masalı önce anlatmıştım oysa ki. Ben de tüm masallarımı O'na yazmak istiyordum ama hayat karmakarışık ve kalabalıktı. Baktığım yerde O'nu görebildiğim her zamanda mutluydum, ama ikna edememiştim işte.
İkna olmadan da uyumuştu. Beni uyku kadar sevmesini istedim, uykusuzluğunu gördüğüm için. İnandırabilmek için bir rüyaya sızmak için konuştum uykuyla, ama sonra vazgeçtim. Yorulmuştu bir kere rüyasına girdiğimde, korkmuştu. Çok az şeyden korkuyordu -çok az şeyi sevmesi gibi- ve üç gündür yağan yağmur da işe yaramayacağını söyledi. Islandım daha terim soğumadan.
Çünkü yorganım kalın demiştim sana..

elma şekerinin etkisizliği

masallar prensesi o kadar üzgündü ki alt dudağını ormanın en büyük arısı sokmuş gibi sarkıtmıştı. mutsuzluğu çok zor ve alışılmadıktı, o kadar uzaktı ki bu durum, onu tanıdığında içinde olduğu karanlık orman bu halini görse sevinirdi.
seni özledim'in sonuna tamam mı? koymuştu ki, kendini zorda hissetmesin. herkes gibi ve herkes kadar özlenmek istiyordu ama bunu sağlamak kırk çeşit baharatla yapılmış bir iksirin içinden karabiberi ayıklamak kadar zordu. eve döndü ve uyudu, veya uyuyormuş gibi yaptı.

o görüyormuş gibi..

masalın devamı

hiç prens olmayan kurbağa ve prenses gülerek yürüyorlardı. el ele olmadıklarından bazen araya bir dağ giriyor, o dağın iki yamacında yürürken birbirlerini göremiyor, fakat sonra tekrar buluşup gülüyorlardı. ayrı kaldıklarında hep kedileri ve köpekleri seviyorlardı, her ikisinin de sevdikleri olduklarından.
yürüdüler, yürüdüler ve hiç dağ olmayan bir yere geldiler. çöl de değildi burası ama tam ortasından büyük bir nehir geçiyordu. kurbağa prensese 'ne zaman?' diye sordu. 'bilmem' dedi prenses. köpekler havladı, prenses onlara doğru koştu.
kurbağa bir daha öpüldüğünde prens olacağını düşündü ve yavaşça yürüdü. köpek yine havladı...

dün çok yağmur yağdı

tanrıyla bile ondan daha kolay konuşabildiğimi söyledim ona. güldü, ağzı kıvrıldı. öptüm ama başından. başından beri öpmek istediğimi anlasın diye. anladı.

uyuyan dev

aslında dev falan değildi. tavşanların, karıncaların ve arıların hepsinden büyüktü ve küçük olduğu şeyleri düşünmüyordu. yumruğu kadar olduğu söylenmişti küçükken, birkaç hafta önce de o hatırlatmıştı bu orantıyı. sadece o'ndan küçüktü şu an.
uyanmıştı işte ve uyumadan önce çok büyüktü, o zaman dev diyebilirim diye düşünmüştü uyurken hiç yokmuş gibi yaptığını gözardı ederek. bunu insani bulup kendini avuttu. insanların mutasyonla kullanmadığı organlarının köreldiğini biliyordu ve o yüzden uyutmuştu kalbini. aklı vardı hep kullanması gereken, bağnzalaşmaya çalışmıştı ve eğlenmişti içki içmesini beceremeyen bir köylü gibi. hadsizdi.
dün avuçlarının arasında küçük bir balık o kadar çırpınmıştı ki, göğsüne koydu onu. su yoktu ki olsa da kaybetmemek için suya bırakmak istemiyordu. göğsüne o kadar bastırdı ki, unuttuğu, uyuttuğu şey çalıştı balığın çırpınışından.
suda kalp atışı duyulur mu acaba?

sevin

aklından bir sayı tut dedi aniden. hala 3 kişiydik ve daha önce tuttuğum sayıları 'o' da biliyordu. gözlerine bakmadan yeni bir sayı tuttum, bildi. kötü olan üçüncü bilemedi şimdilik ya da çaktırmadı bize.
ha tuttuğun sayıyı bildi de ne oldu derseniz, bilmem
sayı kullanmayalı çok zaman oldu.

başka

unuttuğum rüzgarları sadece başka bir esintinin hatırlatabileceğini bilen bir dal kımıldadı. belki de gerçekten bir esinti vardı fakat o kadar kalındı ki beden adındaki zırhım, hissedemedim. sen hiç haberin olmadan, yanlışlıkla esip bir ışığı yaktın fakat ben o ışığın gözüme ne kadar yakın olduğunu unutmuştum ışığı kapatıp karanlıkta gezerek. hiç de mahcup olmadın yaktığına ki ağzının yanındaki o kıvrım bile bana onu hatırlatırken sen gülüyordun.bunu yazmak için mevsimin değişmesini bekledim. rüzgar yine kayboldu.
ha bu arada seni ilk hissettiğimde ben değirmene dedim ki:
ne kadar güzel bir esinti,küçücük esse bile seni döndürebilir fakat fısıltısını duymuyor musun? bana dokunma diye yalvarıyor. kendine hakim ol ve onu kırma
değirmen dinlemedi beni. biliyordum fakat bir şey yapamadım. sadece köylülerin bildiği, ve esmediğinde sadece onların anladığı o gizemli dokunuşun, bizim ulaşabileceğimiz havanın çok üzerine çıktı. değirmen şimdi bana küs
bunu sana yazdığımı anladığında yine o kıvrım çıkacak.
o'nun gibi