izmir

türkiyede insanlara nerede yaşamak istersiniz diye sorulduğunda ilk akla gelen şehir olmuştur hep.bir tek bugün antipatik ve uzak geldi bana.nasip

çamaşır asmak

istanbulda yaşadığımı en çok farkettiren anlardan biri.çamaşırı evin içine asmak demek gökyüzünü görememek demek.çözüm?kurutma makinası tabi ki ama bu ev içi sanayileşme hoşuma gitmiyor.çözüm?yok

gerçekler

margreth ağlayarak bağırdı:seni sevmiyorum!
karl önce bir baktı,kadının bunu içten söyleyip söylemediğini anlamaya çalıştı.öfkeyle ağzı aralandı fakat soluğunu bırakıp sustu.arkasını döndü,birkaç adım attı ve

'biliyorum' dedi.


magreth o an karl'a bakmıyordu...

yes its e gud dey

bu filmde böyle bir şarkı var.bütün gün ağzımdaydı.filmin adı da günün anlam önemine uygun oldu.

ben de

yine de birini özlediğini söyleyememek,söyledikten sonra 'ben de' dememesinden daha acı verici.herkes için aynı efekt olmayabilir tabi.

aralık

benim hayatımda en atraksiyonlu ay en sondadır.3 aralık annemlerin evlilik yıldönümü,11i ibonun ,15i benim ,21i burağın doğumgünü.12 sinde kadircanın askere gitmesi de bu yılın ekstrası.hatırlayamadığım birçok insanın da doğumgünü var bu ay.19 aralıkta da vega konseri olduğunu öğrendim az önce.şu anda bu takvimi kaldıramam gibi görünüyorum aynaya bakınca.nasip

pazarola

pazarları neden sevmeyiz?bunun için bir sebebi olanları anlayabilirim ama benim hiçbir sebebim yok.dün cumartesiydi ve hiç sevmedim mesela ve bugün dünden daha mutluyum.yok ediyorum bu klişeyi ve bu pazarı seviyorum şu ana kadar.