sesinin koynunda

bir anda yükseldim,süratimden ağlamak istedim ama o kadar yükselmiştim ki gözyaşlarım birinin canını acıtır diye sıktım kendimi.yavaşladım ve bir ses duydum.sesin koynuna girdim ve mışıl mışıl uyudum.

yerdeki kabak çekirdeği kabuğuna methiye

uzun zamandır 'uzun zamandır'la başlayan cümleler kurmadığımı farketmişken ve bunu fark etmenin bile rutinden çıkma isteği olduğunu anlamışken birden ayaklarımda ılık bir hava hissettim ve bu ayaklarımdan tüm vücuduma yayıldı.şu zamana kadar vücuduma ve ruhuma bu kadar hızla yayılan her şey o kadar habis tümörlerdi ki bu yayılış beni sersemletmişti.tabi ki başta bunun bir hastalık olduğunu düşündüm her ilkel ve cahil insan gibi fakat o içini ve düşünü asla göremeyeceğim bir ninja gibi birden ortaya çıktı ve ruhumu öptü.insanların 24'e oradan da 60 a falan bölerek tanımlamaya çalıştıkları zaman dilimi içerisinde o kadar kısaydı ki bu öpüş aslında.ruhum durdu,bedenim bu duruşu anlamadı fakat soracak kimsesi de yoktu.aynı anda yerde bir kabak çekirdeği kabuğu gördüler ve birleştiler.ruhum gülüyordu...

rafasaklamak

bu hep tek kelime gibi gelmiştir sertab erener'den ve son zamanlarda model'den şarkıyı her dinlediğimde.rafasakladıklarımı düşündüm bu sabah,sonra o raf üzerime geldi ve sakladıklarımın beni o kadar düşünmediklerini anlattı.yine de saklıyorum ve oraya değil çocukların, kimsenin ulaşmaması için gayret gösteriyorum.artık biraz eğlenmeli

dün gece ne yaptığımı bilmiyorsun

ve ben de anlatmak yersiz diye düşünüyorum.yersiz çünkü sen öyle olmasını istiyorsun.aslında zaten her şey senin istediğin gibi gidiyor.sen,ben,etrafımızdaki herkes ve her şey,hatta etrafımızda olmayan,umrumuzda olmayanlar bile.bu durumda bir tek şey seni üzebilir;istediğini söylediğin şey konusunda yalan söylemiş olman.
her şey senin istediğin gibi gidiyor ve ben de senin istediğin gibi senden gidiyorum.

yol

hiç otoban olmadı benim hayatım.hep yol ayrımları,viyadükler,tüneller ve kazalarla kapanmış yollar.arada tali yollardan da gittim ama hep gittim.durayım da buranın insanı olayım birinin olayım olmadı şimdiye kadar.şimdi güzel ve yeni bir yola girdiğimi hissediyorum.aslında yol sayılmaz bu,jetgillerdeki araçlar gibi havada gidiyorum,yol benden uzak ama mutluyum.nasıl olsa bir gün yaklaşırız,yaklaşacağız

digerleri

birini seviyorsan istedigini yapmalisin di mi?
yapacagim...

bildiğimi okudum ve bunu yazdım

           tatlı tatlı konuştu.ortaokuldaydık ve birbirimize olan sevgimizi nefret gibi gösterme yarışı içinde sürükleniyorduk.nereye kadar,ne zamana kadar sorularının cevabı yokken bir adam çıkageldi ve soruları kendine değil ona sor dedi ve ben adam haklı dedim ama bildiğimi okudum.çok az şey okuyordum ve bildiğim de okuduğum en bana ait şeydi.

           şu an kaç kişi mutludur acaba diye düşünüp yatacağım