küçük mektup sana

serinkanlı kollarına ihtiyacım var.ulaşamadığım her korkunda seni hissetmeme rağmen kovalayamıyorsam kargaları bu çabalamadığımdan değil yarı görünmezliğimdendir.hasret hayatımda yeni bir olgu olarak canımı acıtıyor ama güldüğünde bir ilaç kapatıyor arsız yaralarımı.sanırım yanına gelip ruhumu çağıracağım...

başlık unutmak

hareket ettirdikçe göz kırpan kız resmi vardı ya küçükken,ben onu sabit bir yere koyar kendim bir sağa,bir sola giderdim bana göz kırpsın diye.

şimdi de aynen öyle...

2 lem

basit hayat isteğimin geri teptiği günlerde istediğim yere koşarak gidemiyorsam,koşsam bile duracağım yeri bilmiyorsam ve birisi durdursa bile istediğim durmak değil de onunla koşmak olduğundan ya zaman makinasını yapıp döneceğim o dağda kokunu duyduğum zamana ya da tekrar kılıcımı kuşanıp gireceğim günahsızların kanına...

sır

dünyanın en güzel kadını kulağıma eğildi ve sana bir sır vereyim mi? dedi


ve verdi...

chapter 2

gergindim.

kontrolsüz sıcaklık, soğuğa hep tercih ettiğim bir şey olsa da bu burası için geçerli değildi.yaklaştıkça ısı daha da arttığı gibi ağırlaşıyordum.yaklaşık 1 saattir yokuş yukarı çıktığımdan baldırlarımın arkası sertleşmişti.

evet sihir denen şeye inanmıyordum ve hatta mucizelere de.ve fakat buna benzer bir şeye ihtiyacım olduğundan ruhani bir yardım almaya karar verdim ve bürokraside hep kullandığım yol olan tek yetkiliye ulaşmak adına tanrıya danışacaktım.

neden geldin? dedi.cevabı bildiğini biliyordum ama anlatma ihtiyacı duydum yine de.

daha önce çok daha zorlandığını gördüğüm olaylar oldu.aldatıldın,hırpalandın,bittin ama bana gelmedin.neden şimdi?

bu sefer farklı dedim.çözümlendiremediğim şey beni mutlu da ediyor ve tek eksik buna aklımın alamayacağı bir dokunuş.sözlerimi dikkatli seçiyordum sanki düşüncelerimi okuyamıyormuş gibi.

bana daha ayrıntılı anlatmalısın keza anlamıyorum neyi neden ve ne kadar sevdiğini diye sert çıktı.gerginliğim daha da büyümüştü ve terliyordum artık.geri dönme fikri cılız bir ışık gibi belirip kayboldu.anlattım her şeyi ki aslında çok şey olup hiçbirşey olmadığını.

aşkı anlamıyorsun diye bağırdım birden suyun kaldırma kuvvetini bulan arşimet gibi.ama bu ortamda pervasızca olduğunu ve sinirleneceğini düşündüm.

sessiz bir şekilde

anlamak değil,bilmiyorum.bilsem her şeyi yaratabiliyorken yalnız olur muydum? dedi

yokuş aşağı yürürken hüzünlenemiyor insan.bir cevap alamamıştım ve her şey hızla olsun diye yuvarlanarak inmeyi düşündüm fakat vazgeçtim.

bir mucize lazımdı ve ben mucizelere inanmalı mıydım?

kanepem olunca

terasta sigarasını içtikten sonra kanepeye yanıma geldi,usulca battaniyenin altına girdi ve televizyonun beyaz ışığında kırpıştırdığı kirpiklerine baktım.uzanıp öpmek isterdim ama bu hoşuna gitmezdi,hiç sormamıştım ama biliyordum,vazgeçtim.

uyudu hemen ve rahat görünüyordu.izledim onu.o kadar dikkatli bakıyordum ki nefesimi ona göre ayarladığımı farkettim.

güler gibi uyuduğunu biliyordum dedim kendi kendime.

uçamıyorum ki

mesela bir kere havalandığınızda kaç kilometre uçabiliyorsunuz? diye sordum martıya.terasımda durmuş salak salak bana bakıyordu ve soruma şaşırmıştı.

'çok değil' dedi,ben şaşırmamıştım.bir martıya soru soracak kadar delirdiysem cevaba şaşırmamalıyım dedim kendi kendime.

şimdi,uçabiliyosun ya her yere gidebilirsin değil mi?
sorduğun soruyu bir daha düşün dedi bana ukalaca.ona daha önce hiç bir martıyla konuşmadığımı söyledim

sonra bana zaten şu an daha önce yaşamadığım bir şeyi yaşadığım için bir martıyla konuşacak kadar içten ve delice davrandığımı bildiğini anlattı.uzun uzun konuştuk ve anlattıklarımdan sonra çok uzaklardaki birini benim için görmek üzere uçtu gitti.birkaç kere kollarımı çırptım peşinden,sonra yatağıma dönüp uyudum.birini rüyada görmek daha kolaydı bazen.