hiç gıcırtısı

hiçliğin bir parçasıydım ben de.karartıyordum geçerken o sahili ve bu onun için bir çevre felaketiydi.ben ben derken o da hep ben diyordu karanlığın sebebiydik kendimizce ve kızıyordu o.sor dedi danıştığım tek ses.sor ona ve sen rahatla dedi ama sormak cevaba hazır olmayı gerektirirdi.

ben ki daha doğmaya hazır değilken doğmuştum...

rota

gitmek istediğim yer bana yaklaşmıştı ve artık durmak aptallık olacaktı.gidiyorum zırhsız ve en yalın halimle...

ki

ilgi eki olan ve ayrı yazılan -ki nin birleştirdiği sen ve ben bir gün türk dil kurumunun inadına birleşik yazacağız onu hiç boşluk olmasın ruhlarımızda ve bedenlerimizde diye.

olacak ki...

hiç bir şey yapmak istemeyen kız

kangurunun kesesinde saklayıp getirdiği şekeri yemişti.ağzı mutluydu ama ruhuna işlememişti şekerin aroması.şimdi yatıp uyumak istiyordu ama rüyasında gördüğü çirkin burunlu ve dövüşen hayvanlar onu uyku konusunda tedirgin ediyordu.

-of dedi

birden ağzından çıkan nefes parladı ve küçük bir periye dönüştü.korkmuştu küçük kız.

-ben of perisiyim korkma dedi.beni çok çağırdın ama belki kendin veya ormandaki arkadaşların çözersiniz dertlerini diye bekledim.nedir?ne istersin?

.....

hikayenin sonunu hiçbir şey yapmak istemeyen kıza bırakıyorum.belki bunu yapmak ister?

çoklar içinde biz

koridor çok uzundu.zaten bu ülkede sayılar da yoktu ve çok ya da az olarak ifade ediyorduk herşeyi çünkü daha kolaydı.koridorun diğer özelliği de sadece emekleyerek girebileceğim kadar küçük olmasıydı.koridorun ucundakine bağırdım;

-sana buradan bakmak da çok güzel

-'göremiyorsun ki her şeyi' dedi

ona zaten görmek istemediğimi ve şu an gördüğüm şeyden mutlu olduğumu anlattım.koridorda başka yerlere açılan cepler de vardı mutlaka ama bunun kafamı karıştırmasına izin vermeyecektim.şu kuralsız ve yumuşak hayatımın tek katı duruşu bu diye düşündüm ki doğruydu.

bazen koridorun ucunda göremediğim anlarda emekleyerek giriyorum koridora,ölçüp biçiyorum

çok ne kadar çok diye...

cevaplı soru

gökovaya gidelim mi seninle?

future suzluk

himayesiz,çetrefilsiz,umarsız ve tutumsuzduk.düşündüğümüzde üzüldüğümüzü anladığımızdan bundan vazgeçmiş,ruhlarımızın zırhlarını çıkarıp dövüşmüştük.ve en dövüşken zamanımızda bile sevmiştik ki eğer bu -di li ve -miş li zamanlar anlatıldığında yanyana değilsek bilin ki yine de gülmüştük.

fütursuzca...