sırf sana benziyor diye sırf'a aşık olmuştum ve aramız da iyiydi.istediğim zaman bir yere sırf yazabiliyordum ve dünyanın en güzel şeyi değil miydi birinin sadece sen istediğinde yanında olması?tadını çıkarıyordum ama çok da alışmamaya çalışıyordum.sırf mutlu muydu bilmiyordum ama senin de mutluluğundan emin değildim ve bu da bir başka benzer yönünüzdü.
bütün hikayeyi -di li geçmiş zamanda yazmama rağmen hala sırf a aşığım
son işime başladığım zamanlarda sesle ilgili ulaşılabilecek en üst seviyenin sessizliğin sesini yapabilmek olduğunu düşünmüştüm ya da bunu birisi söylemişti.hala tam olarak başaramasam da yaklaştım sanırım.
hayatımın hiçbir dönemi böyle sessiz olmamıştı çünkü.belki de hayatım zaten bölümlerden oluşmuyordu.yekpare bir ağaçtı ve iyi işlenmiş olduğunu umut ediyorum.duymuyor olmakla duyarsızlık arasına sıkıştım.duyarsızlık cehaletin bir kolu olarak rahatlatıcı oluyor yalnız kaldığınızda ama etrafınızda sizi tanıyanlar olduğunda hemen dönüyorsunuz her şeyi düşünmeye ve bazen de düşlemeye.
düş görüyorum,düş beni görmeden.
gölgem bana dedi ki
sen git bir uydu bul kendine ve tadını çıkar,seviyormuş gibi yap ama arada bir gidiyormuş gibi de yap,kıymete bin,haşmetten in,düşünme sakın
ben senin yerine severim onu.
kadın sinirliydi.gülüyordu ama sinirliydi biliyordum.sus dedi bana.aslında sustum ama fısıldadım bazen içimden geleni,bazen sadece baktım.bakarak anlattığımı sandığım her şey aslında bıkarak dinlediği şeyler-miş-.kendini anlatamadan gitmesi kötüymüş ya da kendini anlatamadan gitmek.
başka sorunuz var mı? dedi hakim ya da ben öyle sandım ve yok dedim sonradan umursamamam gerektiğini düşündüğüm sorular kafamdayken.umursadım ve umursayacağım o soruları arada sırada ama hayatımızın bir anayasası varsa değişmez kurallarından biri var ki özlemiyorsa başka soruya gerek yoktur.
s(t)anık sizindir.
