bir insanın sevdikleriyle ne kadar az fotoğrafı varsa o kadar mutlu olma ihtimali var aslında.çünkü herkes bir şekilde bizi bırakıp gidiyor ve onu görmek yani fotoğraf yaralayıcı bir şey.bu çağda fotoğraf yakmanın yerini daha samimiyetsiz olan fotoğraf silme aldı fakat teknoloji benim gibi az fotoğrafı olan birini bile çığrından çıkardı.gerçi hala bir makinam yok ve ortalıkta bu kadar makina artisti olduktan sonra bendeki antipatisini yok etmek de güç fakat yine de çok net konuşmayayım.fotoğraflar başıma bela oluyor bu aralar,hem de içlerinde ben yokken.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder