sonra elimde kalanları topladım.sevmedim onları.sevgim körelmişti ve vermek istemiyordum artık cümlelerimi kimseye.saldırmak ve yenmek de istemiyordum.
öylece durmak.belki kınayacaksınız beni,çabalamadığım için yeterince istemediğimi söyleyeceksiniz.samimi de bulmayacaksınız,o da bulmayacak.ama artık bu o kadar dışında ki yüzü de kararmayacak,düşmeyecek ağzı bir internet ikonunun mutsuz yüzü gibi.kovalamayacak içindeki çelişkiyi,çünkü artık yok ki kafasını bölen,ruhunu kemiren bir fısıltı.
ben mi ne yapacağım?bunu gerçekten bilmek istemem.olacakları önceden bilmek hep kötüydü hayatımda.sanırım hayatımın en rüzgarlı dönemindeyim ve dalgalar da kumsaldaki ruhuma hiç vurmadıkları kadar hızla vuruyorlar.
aylar önce sormuştum burada.umur nerededir acaba?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder