gün batana kadar çıkmayı düşünmüyordum ağacın altından.sıcaktan bunalmıştım ama göğsümdeki yara yüzünden üzerimi çıkaramıyordum.aslında görüş alanımda uçan bir kuş,bir böcek bile yoktu ama o yarayı göstermemek bende bir görev olmuştu.terlemek büyük bir sorun değildi.
hava serinleyince yürümeye başladım.aslında köye daha hızlı ulaşabileceğim bir patika vardı ama oradan gittiğimde mutlu oluyordum ve şimdi mutlu olmak istemiyordum.dereyi takip edip kuş sesleriyle yürümektense bozkırda tabanlarımı şişirmeliydim.bunu neden istediğimi düşündüm ama hemen vazgeçtim.düşündüğüm hiç bir şey bana kazandırmamıştı şimdiye kadar.düşünmedim -seni bile-
kendimi kandırmaktan vazgeçtim.beyoğlunda yürüyordum,kalabalıktı ve her şeyi düşünüyordum.tek ortak nokta düşünmenin bana bir şey kazandırmadığıydı
-seni bile-
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder