ay

aya aşık olmuştum

tabi ki herkes vazgeçirmeye çalıştı.ne kadar ışıltılı ve ulaşılmaz olduğunu anlatmaya çalıştılar.yolunda ölebileceğimden salak olduğuma kadar bir çok yorum yapıldı ve hep sustum.çünkü iyi geliyordu bana ve güneşten bile soğutmuştu ışığını ondan aldığını bilmeme rağmen.

gidecektim.kararlılığım beni hatta onu korkutmuştu.gördüğüm aydınlık kısmından çok karanlık yüzünü anlatmaya çalışıyordu bana ama ben o tarafını hiç görmeyeceğimi söylüyor ve o zaman bunun mutsuzluğuma sebep olmasını anlamsız buluyordum.ışığı davetkardı ve yine de gidecektim.gittim de..

karanlık yüzünde gördüklerimi anlatmayacağım size çünkü benim gördüklerim sizin algınızla birleştiğinde o ve benim aramızda pek özel bir şey kalmayacak ki aramızdakiler zaten azıcıkken onun deyimiyle.sadece size şu anı anlatabilirim

dönüyorum.dünyam eski dünyam olmadığı gibi rotam da aynı değil.ayın etrafından dolaşıyorum dünyaya dönmek için hem de el bile sallayamayacağım kadar uzağından.yakıtım yetmeyebilir ama buna mecburum.

siz sadece aydınlık yüzünü gördüğünüz için sevmelisiniz onu,ben karanlık yüzünü gördükten sonra bile seviyorsam

değil mi?

emily

farkında bile değildim.o uzun mektup sürecinde belki bir iki satırda adı geçmişti ve bir kere de mektuplar onun adresinden ulaşmıştı bana.
benim için vazgeçilmez olanın vazgeçilmezi olduğunu gardım çok düşükken öğrenmiştim.belki de vazgeçer gibi yapmamın en büyük etkenlerinden biridir o hiç duymadığım sesin mazlum hali.


şimdi hiç duymadığım sesin sahibi ikinci kez rüyamdaydı.tasvir yanlıştı belki ama ondan vazgeçemeyecek olanın yakınlığını hissettirdi bana,benim de neden vazgeçemediğimi anlattı bir kez daha.

ülkede hala sayılar yoktu ve hislerini saklamak yasaktı.biliyorduk ki çekilecek bir acı varsa onu çekmemek ruhlarımızı küçültecekti ve hiç tanımadığımız birini rüyamızda görebiliyorsak o aşkın bir yakınıydı.belki de en yakını..

5n 1k

kim? diye sormadığımdan bu hakkımı neden? lerle kullandım bir süre.nerede? olduğunu bildiğimden çok acı verse de nerede? olmadığını bildim hep.
ne zaman? olduğunu düşünemeden geçti zaman hep demek ki sen ve ben savrulmuşuz aynı toprağa değerken ayrı ayrı baz istasyonlarına fark etmeden.

ve elimde nasıl? bu kadar çok nasıl? kaldığını anlamaya çalışırken o istasyonlar hep başka başka kulaklara iletiyor başka başka insanların sesini.

ne? dediğini duyar gibi olup duyamıyorum..

hala bir atım var en azından.ondan vazgeçemedim senden vazgeçemediğim gibi.seninle ilgili hayallerimin başıydı o at çünkü.şimdi hayallerim yok o çok eskiden sorduğun 'bu umut değil mi peki' şeklinde kafanda beliren isimsiz duygu da.

ne değişti dersen önceden atın üzerinde sana koşuyordum,şimdiyse üzerinde hayallerim yüklü atla beraber yürüyoruz

kafamızı kaldırmadan.

açık yaralar

hikaye değil destanken yazmam gereken,sen kısa olsun dedin tabletlerin,büyük olmasın kahramanların,yakın da olmasın bize ki göçüp gittiğimizde ya yanımızda götürebilelim,ya da bırakıp gittiğimizde varlığımız eskimesin.ben biliyordum ki birisi gitme ihtimalinden bahsediyorsa olasılık en az yüzde ellibirdir -ve aslında sayısallığın tanrı cezasını versin-gitmeme ihtimali bir kanserin iyileşmesi kadar azdır.

şimdi beni görmüyorsan bu gözlerini kapattığından değil,açık yaralarımın tiksindirici varlığındandır.
yaralarımı görmeden bilmen de arada aynaya bakmandan...

y&g

yanlışı öptüm.güzeldi her yanlış gibi ve o beni öpmedi belki doğru olurum yanlışlıkla diye.

yanlış ve güzeldi.

evet

telgraf

sevgili clementine;



krallığımın kuşatıldığını ve zor durumda olduğumu biliyorsun sanırım.yine de direniyorum.yiyeceğimiz kalmadı ve yardım da alamıyoruz ama yine de tüm ordum neşeli ve eğlenceli şarkılar söylüyor.hala senin etkindeler.
buradan kaçıp merkez krallığa ulaşmam lazım.fakat bu yolculukta topraklarından geçmem gerekiyor.sessiz sedasız olacak bu geçiş sen aksini istemedikçe merak etme.hep savaşmış hayatımın tek korktuğum meydanı sensin.

sevgilerimle...