fotoğraf

bir insanın sevdikleriyle ne kadar az fotoğrafı varsa o kadar mutlu olma ihtimali var aslında.çünkü herkes bir şekilde bizi bırakıp gidiyor ve onu görmek yani fotoğraf yaralayıcı bir şey.bu çağda fotoğraf yakmanın yerini daha samimiyetsiz olan fotoğraf silme aldı fakat teknoloji benim gibi az fotoğrafı olan birini bile çığrından çıkardı.gerçi hala bir makinam yok ve ortalıkta bu kadar makina artisti olduktan sonra bendeki antipatisini yok etmek de güç fakat yine de çok net konuşmayayım.fotoğraflar başıma bela oluyor bu aralar,hem de içlerinde ben yokken.

34 de elimdekiler

yerine göre kötü bir hafıza,37 ekran bir tv,ucundaki i pod hiç çıkmadığı bir dağda kaybolmuş bir kulaklık,özgüven,dudu,3 numara saçlar,5 tl ve biraz bozukluk,iki gitar,iyi bir aile,klostrofobi,deli olduğundan emin olduğum ama vazgeçemediğim bir kadın,bir adet traş makinesi,sağlık sigortası,hepsi yazlık olan bir sürü kıyafet,bir mikrofon,ciddiyetsizlik,bir sürü güzel dost,sonunda adının yazdığı bir film,macbook pro,fenerbahçe,random,fena olmayan ve bir bölümünü hatırlamadığım 33 yıl ve biraz da umut

12 muamması

külkedisi hep batıya giderse prenses olarak kalabilirdi.ama o zaman masal değil de belgesel olurdu değil mi?

izmir

türkiyede insanlara nerede yaşamak istersiniz diye sorulduğunda ilk akla gelen şehir olmuştur hep.bir tek bugün antipatik ve uzak geldi bana.nasip

çamaşır asmak

istanbulda yaşadığımı en çok farkettiren anlardan biri.çamaşırı evin içine asmak demek gökyüzünü görememek demek.çözüm?kurutma makinası tabi ki ama bu ev içi sanayileşme hoşuma gitmiyor.çözüm?yok

gerçekler

margreth ağlayarak bağırdı:seni sevmiyorum!
karl önce bir baktı,kadının bunu içten söyleyip söylemediğini anlamaya çalıştı.öfkeyle ağzı aralandı fakat soluğunu bırakıp sustu.arkasını döndü,birkaç adım attı ve

'biliyorum' dedi.


magreth o an karl'a bakmıyordu...

yes its e gud dey

bu filmde böyle bir şarkı var.bütün gün ağzımdaydı.filmin adı da günün anlam önemine uygun oldu.