şu an fark ettim ki çaresizce yakalanan adam gözünüzün önüne geldiğinde ensesinden yakalanmış oluyor ve enselenmek de buradan geliyor olmalı.şu an fark etmedim ki ben aslında çok sıkılmışım.enselenmeden girebileceğim oda ısısında bir kovuk çağırıyor mu çağırmıyor mu beni anlamazken bunu çok da düşünme dedin sen bana.hem çok düşünmek için çok yeni hem de düşünmemen için çok eskiyim.
kafam karışmadı.birkaç duyum hareketlendi ama kaldılar öylece.
şüpheli duyular
sıcağa rağmen hızlı geçiyordu zaman.televizyon karşısında yüksek atlamanın fiziksel olarak mantığını çözmeye çalıştığım bir başka gecede bavulumu toplayıp gidebileceğim yerlerin sayısının ne kadar çok ama gitmek istediğim yerlerin ne kadar az olduğunu düşündüm.
vazgeçileli ve özlenmeyeli çok olmuştu.o iki, biz üç olup matematiğim şaşalı da.birkaç heykel öpmüştüm kokularını almadan,kokumu vermeden,şımartmadan ve üzmeden.
eriyorum ve dolaba koyduğunda eski şeklimden başka bir şey olarak düzeleceğim cebinde eriyen bir çikolata gibi
sıcaktı.vantilatörü gölgeme yöneltmiştim o daha kötü durumdadır diye.zaten ona karşı mahçuptum son zamanlar.gittiğim her yere gitmek istiyor muydu ki? hiç söz hakkı tanımadığım biriydi o.belki de sarışındı.sevdiğim hiç bir kadının gölgesini sevmemiş,babamın gölgesine baba dememişti belki de.koşmak istediğimde durmak istemiş de olabilirdi.acıkmadan kaç kere yemek yedi acaba benim yüzümden?
bunları yazana kadar güneşin iyice ilerlemesiyle büyüyen gölgeme baktım ve fark ettim ki ışığı kapattığım anda özgürdü o.nereye gittiğini ve ne yaptığını da bilmiyordum.vicdan yapmayı bırakıp asıl mağdurun ben olduğuma karar verdim.o özgür kalabiliyordu.
biraz daha büyüdü.
durduğumdan beri -dur dediğin için- kaç kere ters düz ettim şilteyi uyumadan sırf dönüp duruyorum diye üzerinde? uyuduğumdaysa kaç sabah aramadım seni o şiltenin bir ucunda ?
kızmadım mı sanıyorsun o şehirleri,senin ve benim yaşadığımız şehirleri dere yataklarının kenarına yaptıkları için?boğulmadım mı her taştığında dereler küçük bentlerimizi alaşağı ettiğinde?ve sıkılmadım mı sanıyorsun her cümlemin sonuna soru işareti koymaktan..
sırf sana benziyor diye sırf'a aşık olmuştum ve aramız da iyiydi.istediğim zaman bir yere sırf yazabiliyordum ve dünyanın en güzel şeyi değil miydi birinin sadece sen istediğinde yanında olması?tadını çıkarıyordum ama çok da alışmamaya çalışıyordum.sırf mutlu muydu bilmiyordum ama senin de mutluluğundan emin değildim ve bu da bir başka benzer yönünüzdü.
bütün hikayeyi -di li geçmiş zamanda yazmama rağmen hala sırf a aşığım
son işime başladığım zamanlarda sesle ilgili ulaşılabilecek en üst seviyenin sessizliğin sesini yapabilmek olduğunu düşünmüştüm ya da bunu birisi söylemişti.hala tam olarak başaramasam da yaklaştım sanırım.
hayatımın hiçbir dönemi böyle sessiz olmamıştı çünkü.belki de hayatım zaten bölümlerden oluşmuyordu.yekpare bir ağaçtı ve iyi işlenmiş olduğunu umut ediyorum.duymuyor olmakla duyarsızlık arasına sıkıştım.duyarsızlık cehaletin bir kolu olarak rahatlatıcı oluyor yalnız kaldığınızda ama etrafınızda sizi tanıyanlar olduğunda hemen dönüyorsunuz her şeyi düşünmeye ve bazen de düşlemeye.
düş görüyorum,düş beni görmeden.
